Çalışma İzni
Çalışma izni, yabancının Türkiye'de bağımlı veya bağımsız olarak çalışabilmesi için gereken izindir. Genel çerçeve 2016 tarihli 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu ile belirlenir; başvurular Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına, bağımlı çalışmada işveren tarafından elektronik ortamda yapılır. Geçerli çalışma izni aynı zamanda ikamet izni sayılır (YUKK md. 27).
Uluslararası ve geçici koruma kapsamındaki yabancılar için özel kurallar vardır. Başvuru sahipleri ve şartlı mülteciler, uluslararası koruma başvurusu tarihinden altı ay sonra çalışma izni için başvurabilir. Mülteci ve ikincil koruma statüsü sahipleri ise statü aldıkları andan itibaren çalışabilir; bunlara verilen kimlik belgesi çalışma izni yerine geçer (md. 89). Geçici koruma sağlananlar da geçici koruma kayıt tarihinden altı ay sonra çalışma izni için başvurabilir; bir işyerinde çalışan geçici koruma sağlanan yabancı sayısı, kural olarak, işyerindeki Türk vatandaşı çalışan sayısının yüzde onunu geçemez.
Mevsimlik tarım veya hayvancılık işlerinde çalışacak başvuru sahipleri, şartlı mülteciler ve geçici koruma sağlananlar çalışma izni muafiyeti kapsamındadır; bu kişiler çalışma izni yerine muafiyet başvurusu yapar. Çalışma izni olmadan çalıştığı tespit edilen yabancılar hakkında sınır dışı etme kararı alınabilir (YUKK md. 54) ve işverenlere idari para cezası uygulanır. Kotalar, maliyetler ve işverenlerin isteksizliği gibi nedenlerle mültecilerin önemli bir kısmı kayıt dışı çalışmaktadır.
Kaynak: 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu; 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu md. 27, 54, 89; Uluslararası Koruma Başvuru Sahibi Ve Uluslararası Koruma Statüsü Sahibi Kişilerin Çalışmasına Dair Yönetmelik (2016); Geçici Koruma Sağlanan Yabancıların Çalışma İzinlerine Dair Yönetmelik (2016)
